Beschrijving
Met deze PlayStation 2-geheugenkaart bewaar je de voortgang van PS2-games. De kaart gaat in een geheugenkaartaansluiting aan de voorkant van de console. Ondersteunde spellen bewaren daarop bijvoorbeeld je verhaallijn, opgeslagen wedstrijden of persoonlijke instellingen. Wanneer je de game opnieuw start, laad je het bijbehorende bestand om verder te spelen. De benodigde opslagruimte verschilt per titel, waardoor er geen vast aantal spellen op iedere kaart past.
De geheugenkaart werkt los van de gamedisc en heeft geen eigen batterij nodig om via de console te worden gebruikt. Zowel de grotere PlayStation 2 als de Slim heeft aansluitingen voor dit type accessoire. Sommige games verwachten de kaart in een bepaalde aansluiting; de instructies op het scherm vertellen waar je hem plaatst. Haal de kaart niet uit de console tijdens opslaan, laden of het beheren van bestanden.
In de Browser van de PS2 bekijk je de inhoud van een geplaatste kaart. Daar kun je bestanden verwijderen of tussen kaarten kopiëren wanneer de gegevens dat toelaten. Controleer de vrije ruimte voordat je een lange speelsessie begint. Het kopiëren van voortgang vraagt een tweede kaart met voldoende plaats. Verwijderen is een echte wijziging van je opgeslagen gegevens; kies daarom zorgvuldig welk spelbestand je wegdoet.
Voor PlayStation 1-games die je op een ondersteunde PS2 speelt, blijft een PS1-geheugenkaart nodig om rechtstreeks in de game op te slaan. Een PS2-kaart kan bepaalde PS1-bestanden wel als archief bewaren, maar je laadt die niet direct daarvan tijdens het spelen. Het model en de capaciteit van dit aanbod staan in de titel. Console, spel en eventuele extra geheugenkaarten horen alleen bij de levering als dat afzonderlijk is vermeld.
Deze uitvoering heeft acht megabyte opslagcapaciteit. Dat is een hoeveelheid geheugen, geen vast aantal savebestanden. Hoeveel ruimte overblijft, zie je in het geheugenkaartscherm van de console.
De behuizing van dit exemplaar is zilverkleurig.
Geschiedenis
Sony bracht de PlayStation 2 in 2000 uit. Net als bij de eerdere PlayStation stond de opslag van voortgang los van de gamedisc. De standaardgeheugenkaart voor de nieuwe console bood acht megabyte en gebruikte een andere indeling dan de kaart van de eerste generatie. Dat gaf ontwikkelaars ruimte voor andere soorten bestanden en uitgebreidere gegevens. Een opgeslagen campagne, een eigen personage of persoonlijke instellingen konden daarmee buiten de console bewaard blijven.
De losse kaart maakte het mogelijk om je voortgang mee te nemen of verschillende gebruikers hun eigen opslag te geven. Het systeemmenu liet de opgeslagen spellen met bijbehorende pictogrammen zien. Vrije ruimte werd daarmee een praktisch onderdeel van het gebruik van de console. Je hoefde niet alleen een game te kiezen, maar soms ook te bepalen welke gegevens op de kaart bleven staan. Een tweede kaart gaf ruimte zonder bestaande bestanden te hoeven verwijderen.
Tijdens de levensduur van de PS2 kwamen meerdere kleuren en ook alternatieve kaarten op de markt. Sony kondigde in 2002 bijvoorbeeld een Japanse kleurreeks voor zijn achtmegabytekaart aan. Andere fabrikanten boden eveneens geheugenoplossingen, soms met een grotere opgegeven capaciteit. Dat maakt de exacte uitvoering belangrijk: de aanduiding PlayStation 2 zegt voor welke console een accessoire wordt aangeboden, maar bewijst op zichzelf niet wie het maakte of welke techniek iedere afzonderlijke kaart gebruikt.
De latere Slim-console hield de geheugenkaartaansluitingen in stand. Met de komst van de PlayStation 3 werd ingebouwde opslag belangrijker en verdween de losse PS2-kaart uit de gewone inrichting van de nieuwe generatie. Voor de PS2 zelf bleef hij wel de vertrouwde manier om voortgang te bewaren. Het verschil met de oude PS1-kaart bleef eveneens bestaan. Dat verklaart waarom een verzameling met spellen van beide generaties soms twee soorten geheugenkaarten nodig heeft, ook wanneer alles op dezelfde PS2 wordt gespeeld.
