Beschrijving
Met de Nintendo GameCube-controller speel je met twee handgrepen, een analoge stick links en de kleinere C-stick rechts. De grote A-knop staat centraal tussen de andere actieknoppen. B zit er schuin onder, terwijl X en Y erboven liggen. Samen met de richtingsknop, Start/Pause, Z en de schouderknoppen geeft dat een herkenbare indeling voor actie, races, vechtspellen en uitgebreide avonturen op de GameCube.
De vaste kabel sluit rechtstreeks aan op een van de vier controllerpoorten van de Nintendo GameCube. De bedrade controller krijgt voeding via de console en heeft geen losse batterijen nodig. De L- en R-knoppen bieden een analoge indrukweg en een voelbaar eindpunt; of een spel beide gebruikt, verschilt per titel. Ook de trilfunctie werkt alleen wanneer de game deze ondersteunt en de betreffende instelling is ingeschakeld.
Je kunt de controller onder meer gebruiken bij Super Smash Bros. Melee, Mario Kart: Double Dash!!, Super Mario Sunshine en The Legend of Zelda: The Wind Waker. Een oorspronkelijke Wii van het type RVL-001 heeft eveneens GameCube-controllerpoorten. Voor GameCube-spellen op zo’n Wii gebruik je een GameCube-controller; sommige Wii-spellen ondersteunen hem ook. Latere Wii-uitvoeringen zonder die aansluitingen bieden deze rechtstreekse verbinding niet.
Dit is de oorspronkelijke bedrade GameCube-aansluiting, geen USB-stekker. Voor andere systemen kan een afzonderlijke adapter nodig zijn, en ondersteuning blijft afhankelijk van het spel en het systeem. Een adapter maakt de controller niet automatisch bruikbaar in iedere game. Savebestanden staan bovendien op een geheugenkaart of in de betreffende consoleomgeving, niet in deze controller. Je koopt hiermee een losse bedieningseenheid om je bestaande GameCube-set aan te vullen of weer compleet te maken. De kleur van de behuizing verandert de gebruikte GameCube-aansluiting niet.
Deze uitvoering heeft een zilveren behuizing.
Geschiedenis
Nintendo introduceerde de GameCube in Japan en Noord-Amerika in 2001. De Europese uitgave volgde in 2002. Na de drie handgrepen van de Nintendo 64 koos het bedrijf voor een vorm met twee grepen. De analoge stick bleef links zitten, maar de rechterkant werd opnieuw ingedeeld. Een grote A-knop kreeg een centrale plaats, met kleinere knoppen eromheen. Het ontwerp maakte de verschillende actieknoppen daardoor ook aan hun vorm herkenbaar.
De GameCube-controller combineerde meerdere soorten invoer. Naast de hoofdstick en de richtingsknop kwam er een C-stick, die in games onder meer voor camera’s of andere functies kon worden gebruikt. De schouderknoppen kregen een analoge indrukweg met een duidelijk eindpunt. Daardoor konden spellen een gedeeltelijke en volledige druk anders behandelen. Die eigenschappen waren onderdeel van de hardware; ontwikkelaars bepaalden vervolgens zelf hoe hun besturing ermee omging en welke mogelijkheden ze daadwerkelijk gebruikten.
Vier aansluitingen op de GameCube maakten lokale multiplayer zonder extra verdeeladapter mogelijk. Spellen als Super Smash Bros. Melee en Mario Kart: Double Dash!! verbonden het ontwerp sterk met spelen naast elkaar. Nintendo bracht daarnaast de WaveBird uit, een afzonderlijke draadloze GameCube-controller met een ontvanger. Dat model werkte anders dan de bedrade controller en beschikte niet over precies dezelfde functies. De vaste kabel bleef de gewone rechtstreekse verbinding van het oorspronkelijke controllerontwerp.
De controller bleef bruikbaar nadat de GameCube zelf was opgevolgd. De eerste Wii-uitvoering nam GameCube-aansluitingen over voor oudere spellen en ondersteunde Wii-software. Later verschenen adapters en heruitgaven rond Super Smash Bros. voor nieuwere Nintendo-systemen. Daarbij bleef ondersteuning steeds afhankelijk van de betreffende hardware en software. Deze oorspronkelijke uitvoering hoort rechtstreeks bij de GameCube-poort. Zijn voortgezette gebruik laat zien hoe een controllerontwerp door spelers kan worden meegenomen naar nieuwe spelgeneraties zonder dat alle technische beperkingen verdwijnen.