Gamegeschiedenis · NexWave Games
GoldenEye 007: hoe een James Bond-game een multiplayerklassieker werd
Een James Bond-film naspelen klinkt als een overzichtelijk idee: geef de speler een pistool, een paar gadgets en herkenbare locaties. GoldenEye 007 deed op de Nintendo 64 iets interessanters. Je kreeg missies waarin je moest opletten, experimenteren en soms vooral voorkomen dat er iets misging. Daarna kon dezelfde cartridge veranderen in een competitieve speelavond met vrienden. Juist die combinatie maakt de game uit 1997 nog steeds de moeite van het bespreken waard.
Een film wordt een plek om zelf te onderzoeken
Rare bouwde GoldenEye 007 rond de Bond-film uit 1995. De overstap naar een game veranderde wat je met dat verhaal kon doen. Locaties werden ruimtes waarin je zelf een route moest vinden. Je keek niet alleen hoe Bond een gebouw binnendrong: je moest inschatten waar de bewakers stonden en hoe je verder kwam.
Daardoor ontstond ruimte voor verschillende speelstijlen. Voorzichtig doorlopen met een gedempt wapen voelde anders dan een situatie laten ontsporen. Die vrijheid maakte het interessant om terug te keren naar een missie waarvan je de omgeving al kende. Kennis van een locatie werd zelf een hulpmiddel.
Moeilijker betekende ook meer te doen
De moeilijkheidsstanden veranderden meer dan de hoeveelheid tegenstand. Op hogere niveaus kreeg Bond aanvullende opdrachten. Je moest dus beter begrijpen wat er in een level van je werd verwacht. Een snelle route naar de uitgang was onvoldoende wanneer een belangrijke taak nog openstond.
Dat gaf de campagne een reden om langer mee te gaan dan één speelronde. Eerst leerde je een omgeving kennen, daarna ging je op zoek naar een slimmere aanpak. Ook de vrijspeelbare cheats beloonden het beheersen van missies. Het plezier verschoof van overleven naar begrijpen: hoe krijg je deze operatie zo goed mogelijk voor elkaar?
Vier spelers, één televisie
In de lokale multiplayer konden maximaal vier spelers tegelijk tegen elkaar spelen. Iedereen zag een eigen deel van dezelfde televisie. Dat beperkte je zicht, terwijl de posities van je tegenstanders in principe ook zichtbaar waren. De spanning ontstond daardoor op een heel andere manier dan bij een online wedstrijd met afzonderlijke schermen.
Je leerde routes, wapens en schuilplaatsen kennen, maar ook de gewoonten van de mensen naast je. Een herkenbare arena maakte afspraken over wapens of personages eenvoudig. De aanwezigheid van verschillende spelvormen gaf een groep bovendien iets om mee te variëren. Een ronde hoefde niet lang te duren om toch een eigen verhaal op te leveren.
Opnieuw spelen met de juiste verwachtingen
Wie nu terugkeert naar de oorspronkelijke cartridge merkt dat de bediening uit een andere periode komt. Gun jezelf tijd om aan de Nintendo 64-controller te wennen. Bekijk eerst rustig de instellingen en begin met een bekende missie voordat je meteen op snelheid probeert te spelen.
Voor een speelavond op originele hardware zijn een werkende Nintendo 64 en voldoende passende controllers belangrijk. Controleer bij aankoop ook welke GoldenEye-uitgave wordt aangeboden: de latere Wii-game met dezelfde naam is een andere productie. De aantrekkingskracht van het Nintendo 64-origineel zit juist in die bijzondere combinatie van doelgerichte spionage en direct samenspelen op één televisie.