Gamegeschiedenis · NexWave Games
Hoe Conker veranderde van vrolijke platformheld in een scheldende eekhoorn
Een eekhoorn met grote ogen, een kleurrijke wereld en een ontwikkelaar die ook Banjo-Kazooie maakte: op papier leek Conker een vertrouwde Nintendo 64-held. Toch kreeg hij een avontuur met drank, grof taalgebruik en ongemakkelijke filmgrappen. Achter Conker’s Bad Fur Day zit een opvallende verandering van richting. Juist die geschiedenis maakt het interessant om verder te kijken dan de beruchte scènes waarmee de game vaak wordt geassocieerd.
Een ander avontuur stond al op de planning
Rare werkte aanvankelijk aan Conker’s Quest, later bekend als Twelve Tales: Conker 64. In de bewaarde promotieteksten beschreef de studio een soort interactieve tekenfilm. Conker en Berri kregen uitgesproken emoties, een levendige omgeving en verschillende speelideeën. Het project paste bij de belangstelling voor driedimensionale platformgames waarin je onderzoekt, springt en onderweg allerlei personages ontmoet.
Dat oorspronkelijke spel verscheen niet in die vorm. Twelve Tales is daardoor geen vergeten winkeluitgave die je ergens op cartridge kunt tegenkomen. Het is een geschrapt ontwikkelingsproject. Voor verzamelaars is dat onderscheid belangrijk: oude advertenties, previews en beelden laten zien wat een game had kunnen worden, niet noodzakelijk wat uiteindelijk is uitgebracht.
Rare wilde een ouder publiek bereiken
De ommezwaai was een bewuste keuze. In de officiële brievenrubriek Scribes legde Rare in februari 2000 uit dat de studio behoefte zag aan iets nieuws naast de gebruikelijke platformavonturen. Het team wilde met Conker ook oudere spelers aanspreken. De volwassen inhoud werd daarbij nadrukkelijk benoemd; de schattige hoofdrolspeler betekende geen spel voor jonge kinderen.
Die beslissing veranderde de betekenis van het uiterlijk. Een vriendelijke tekenfilmwereld maakt een onverwachte, grove grap extra ontregelend. Conker gebruikt dus herkenbare vormen uit het genre en geeft ze een andere toon. Je hoeft die humor niet leuk te vinden om te zien hoe gericht de makers met verwachtingen spelen.
Achter de grappen blijft een avontuur zitten
De aandacht gaat gemakkelijk naar de scheldwoorden en smerigheid. Toch is het interessanter om ook te kijken hoe de scènes zijn opgebouwd. Situaties, gesprekken en verwijzingen naar films geven de tocht zijn eigen karakter. Wie een gewone zoektocht naar verzamelvoorwerpen verwacht, merkt dat de presentatie voortdurend om aandacht vraagt.
De absurditeit wordt heel concreet in een operazingende berg uitwerpselen. Andere scènes lenen hun vorm van sciencefiction en actiefilms, zoals The Matrix en Alien. De grap zit vaak in het herkennen van zo’n filmscène binnen een wereld die er op het eerste gezicht uitziet als een kinderlijk platformavontuur.
Dat maakt Conker geschikt om als tijdsbeeld te bekijken. De combinatie van tekenfilmfiguren, volwassen humor en toenmalige popcultuur vertelt iets over het publiek dat Rare wilde bereiken. Een herkenbare filmverwijzing kan inmiddels anders landen, terwijl de botsing tussen het lieve uiterlijk en de inhoud duidelijk blijft.
De eekhoorn verhuisde later naar Xbox
Conker: Live & Reloaded bracht het verhaal later naar de oorspronkelijke Xbox, met een vernieuwde audiovisuele presentatie. Rare combineerde dat avontuur met een anders opgebouwde militaire multiplayermodus. Het is daardoor geen uitgave waarvan alleen het doosje en de platformnaam veranderden.
Wie Conker opnieuw wil ontdekken, kan het verhaal achter de game meenemen zonder meteen alle grappen vooraf op te zoeken. De verrassing van een scène werkt sterker wanneer je haar in het avontuur zelf tegenkomt. Bekijk bij een fysiek exemplaar altijd de platformvermelding en aangeboden inhoud, zodat duidelijk is welke Conker-uitgave je ontvangt.